On the road again

Met een grote presentatie kwam er opeens een eind aan ons werk bij Peabiru en onze tijd in Belem. Het werk was nooit makkelijk en vaak hadden we ook twijfels of we wel serieus werden genomen. Gelukkig liet deze presentatie precies het tegenovergestelde zien en nam dit gevoel compleet weg. Drie uur lang presenteerden en discussieerden we (in het Portugees!) met een ontzettend betrokken team. Zo trokken we blij en tevreden de deur van het kantoor achter ons dicht.

Van Belem namen we afscheid met liters bier en onze Braziliaanse vrienden en familie. Eske en onze Braziliaanse tante vierden samen hun verjaardag: veel eten, drinken en met de hele buurt dansen tot diep in de nacht.

Met onze nieuwe vrije-vogel-status vlogen we naar Santarem, dieper de Amazone in. Hier hebben we een week lang genoten van de gastvrijheid van een neurochirurg (de vader van een vriendin uit Belem) die onze overgoot met goed eten, lekkere kazen, heerlijke wijnen en riviertochten met de speedboot.

Het ecotourisme in het oerwoud viel helaas wat tegen; deze mensen hadden niet veel cultuur en tradities (ze woonden er zelf ook nog niet zo lang) en waren vooral op ons geld uit. Maar een nacht in je hangmat onder de sterren en tussen de oerwoud geluiden maakt alles weer goed!

En opeens was de omgeving volledig veranderd: van het oerwoud naar een indrukwekkend duinlandschap met helder blauwe meren. Je klimt de duinen in en dan voel je je opeens alleen op de wereld en word je stil van al het natuurgeweld om je heen.

De volgende stop is misschien wel de meest relaxte plek op aarde: Jericoacoara. De weg er heen is een avontuur opzich: meer dan 100 km met een jeep door de duinen, vervolgens per strandbuggy langs de duinmeren en over het strand. Onze reisgenoten zijn een franse jongen en zijn louter Frans-sprekende zus; interessant. Gevolg: we hebben nu allebei ons eigen gebarentaal teken.
In Jeri ben je weg van alles. Je kan er veel doen (wind-, kite- en golfsurfen, paardrijden en buggytours), of helemaal lekker niets (hangmat, boek en bier). Wandelend door de zandstraten, kletsend met de bewoners wordt je langzaam verliefd op dit dorpje. Elke avond gaat iedereen de duin op om de zon-in-de-zee-te-zien-zakken en daarna het strand op voor popcorn, capoeira en caipirinha´s, terwijl het langzaam nacht wordt. Vida boa!!

Nu zijn we in het dorpje dat als de grote concurrent van Jericoacoara wordt gezien: Praia de Pipa. Een dorpje vol Nederlanders, luxe oorden en winkels, maar tegelijkertijd heel relaxt, met prachtige stranden die geweldig zijn om te surfen. Wat dan ook meteen onze grootste bezigheid is! Als beginners peddelen we ons natuurlijk suf om te golven te pakken, maar als je er dan eenmaal op staat kan je niet meer wachten om weer te volgende op te gaan. Nog even en we kunnen op zoek naar een sponsorcontract!