Een Braziliaans avontuur: CARNAVAL!

Je bent in Brazilie en het is carnaval, kan je het dan maken om daar niet heen te gaan? Hmmmm... we namen de proef op de som: 5 dagen lang feesten in Cametá, hét carnavals´dorp´ van de Amazone.

Alleen de boottocht naar Cametá was al een avontuur op zich. De reis duurt 7 uur en je kan slapen in je hangmat. Klinkt prima, dachten wij. Maar uiteraard duurt de reis geen 7 uur en komt van slapen ook vrij weinig terecht. De hangmatten worden niet meer dan 5 centimeter uit elkaar gehangen, wat op het eerste gezicht (zonder mensen) best prima lijkt. Totdat je gaat slapen en er niet 1 maar zelfs 2 mensen in 1 hangmat gaan liggen. En je eigen hangmat daartussen / daaronder bijna niet meer te vinden is. Dus drink je bier, feest je mee op het dek en doe je later net alsof er geen mensen boven op je liggen.

Het tweede avontuur begon direct daarna, de aankomst bij de familie bij wie we 5 dagen bleven slapen. Een huis met twee slaapkamers waar 15 mensen komen overnachten. Wij sliepen in de grond in de tv-kamer/entreehal met twee mensen in hangmatten boven ons. Leek praktisch onmogelijk, maar bleek uiteindelijk heel prima te doen. De familie was echt ontzettend leuk, gastvrij en grappig. We waren vanaf moment 1 onderdeel van de familie, aten mee (mochten alle 5 de dagen niets betalen voor het eten) werden meegenomen naar mooie plekken in de omgeving (strand en huisje in het mangrovebos) en de beste plekken om optochten te kijken. Zij zorgden ervoor dat wij mee mochten lopen in een samba-optocht (inclusief de outfit die daar bij hoort) en toverden Eske om tot vrouw (hier later wat meer over, ben je al nieuwsgierig, scroll dan even naar beneden voor een foto).

Tijdens dit carnaval waren onze bijnamen Gringo en Gringa (buitenlander en buitenlandse in het Portugees) of Eskieeee en Caipirinha (was net iets te moeilijk om te onthouden dat het drankje Martini heet). Omdat dit steeds luidt door de familie werd geroepen, kwamen mensen van radio en tv ons meer dan eens een bezoekje brengen zodat we in geuren en kleuren aan Brazilie konden vertellen dat het carnaval in Cameta echt TOP is.

Vreemdgaan was een grote bezigheid van ons, zo vond de familie. Dat wil zeggen, het jaloerse Braziliaanse volk kan niet zo goed tegen wat vrijere Nederlandse mensen. Of te wel, naar iemand van het andere geslacht kijken, met iemand praten of dansen was NOT done. Maar ja, die gekke gringos trokken zich daar niks van aan.

Meelopen in de een samba-optocht behoort zeker tot één van de hoogtepunten van dit carnaval. Je gaat mee met een samba school die al maanden heeft gewerkt aan mooie wagens, outfits, muziek en choreografie. Voor je de straat in gaat wordt je al flink opgezweept door de muziek (zie ook het filmpje, dit is vlak voor we gaan beginnen), wat tot explosie komt als je echt de straat inloopt. Duizenden mensen die je toejuichen, mee dansen en genieten van het moois wat er voorbij komt.

Een ander hoogtepunt was Eske verkleed als vrouw, dit vooral omdat hij vooraf echt gezworen had om het niet te doen. Peer-pressure werd hem toch teveel, en dus ging hij net als iedere andere man een dag gekleed in een rok en topje, met bijbehorende lange haren en make-up.

Het beste feest hebben we op de laatste dag gevierd. Hiervoor moest je een t-shirt kopen van een groep die Timbal heet. Met dat shirt kon je gratis drinken en meelopen in een optocht. Aangezien het gratis drinken was, werd het ook een redelijk gekkehuis, feesten, vrouwen gevechten op de schouders van de mannen en bier atten uit een helm. Fijn detail om te delen: toiletteren doe je bij deze gelegenheden op je slippers in een laag van 5 cm plas, HEERLIJK!

Carnaval in een kleine stad is echt super leuk. De sfeer is goed, geen gevechten, geen enkele dreiging. Alleen maar lol maken met elkaar, echt genieten. Carnaval in Brazilie: je kan het dus echt niet maken om daar niet heen te gaan!!

Om het af te maken nog even de lokale carnavalskraker: ´Ela ta beba doida´ (zij is dronken en gek)

10 dagen stilte en het Braziliaanse boerderijleven

Shhhhhttttttttt..

10 dagen in complete stilte, 10 uur meditatie per dag, de wekker om 4 uur ´s morgens, wandelen binnen de afgebakende plekken, mannen en vrouwen volledig gescheiden, vegetarisch eten en als diner twee stuks fruit. Klinkt leuk, toch?! Van 13 tot 24 januari hebben we ons totaal overgegeven aan een 10-daagse Vipassana cursus – en dat hebben we geweten!

Zonsopgang bij het meditatiecentrum

Vooraf maakten we ons vooral veel zorgen over de 10-daagse stilte: niet praten, niet lezen, geen muziek luisteren, niet schrijven, elkaar niet aankijken en niet aanraken. De meditatie zagen we juist als een ontspannende bezigheid, waarmee we eindelijk ons overvolle hoofd eens leeg konden maken. Maar gek genoeg was juist het omgekeerde waar, de stilte was het makkelijkste en meest prettige van de hele curus, terwijl de meditatie hard werken bleek.

Vipassana is een techniek ´to purify the mind´, wat inhoudt dat je niet letterlijk bezig bent met de rust vinden in je hoofd, maar met het begrip van wat er in je lichaam gebeurt, hoe je daar mee omgaat en er op reageert. Dit resulteert uiteindelijk (als het goed is) wel tot rust in je hoofd, al is de weg daar naartoe lang en vooral hard werken.

Hoe werkt het dan? Je moet 10 uur per dag mediteren, waarbij je focust op de sensaties die je in je lichaam voelt. Deze sensaties zijn heel subtiel en voel je normaal gesproken niet. Om dit wel te kunnen moet je de hersenen trainen en scherp maken: dit doe je de eerste 3 dagen van de cursus. Zodra je de sensaties op je lichaam begint te voelen komt er een tweede dimensie bij, je moet zo lang en zoveel mogelijk stil zitten om te begrijpen hoe je lichaam en de sensaties constant onderhevig zijn aan veranderingen. Om dit te trainen moet je 3 keer per dag een positie kiezen en dan een uur lang geen enkele beweging maken. Probeer maar eens een half uur in kleermakerszit volledig stil zitten (en niet stiekem toch iets te bewegen). Dat vergt veel doorzettingsvermogen en doet vooral heel veel pijn aan je lichaam. Je hebt ineens pijn in je benen, dan in je rug, je hoofd, je armen.. Langzaam aan begin je te beseffen dat dit constant verandert en pijn en andere dingen die je voelt komen en weer gaan.

Het is dus niet echt ´graven in je verleden´of ´who am I?´, maar vooral een mentaal en fysieke strijd die je met jezelf aangaat. Sommige uren gaat je meditatie heel goed en is de tijd zo voorbij, andere uren ben je echt ongelovelijk verveeld, of wordt je lastig gevallig met gekke gedachten die je frustreren, zit er een liedje in je hoofd waar je niet vanaf komt, of kan je maar geen einde maken aan het gesprek dat je voert met jezelf. Het idee is dat je dit accepteert zonder hier geirriteerd of gefrusteerd over te raken; maar als iets je uit je concentratie haalt waardoor je niet meer kan mediteren en dit ervoor zorgt dat elke minuut juist een uur duurt, is het erg lastig om hier volkomen neutraal onder te blijven en niet gefrustreerd te raken.

De cursus was een serieuze aangelegenheid, maar ook erg mooi, goed en leerzaam om te doen. De locatie was prachtig, midden in de natuur met mooie bomen, planten en dieren. Je slaapt op een kamer met 5 andere deelnemers, met wie je niet kan communiceren wat voor gekke situaties zorgt. Wat doe je bijvoorbeeld als je een enorme spin in je tas vindt (zo´n spin waarvoor wij naar de dierentuin gaan, heel groot, bruin en met heel veel haar) en je eigenlijk niet mag gillen, praten of communiceren met de andere deelnemers? Antwoord: toch gillen en heel hard weg rennen!

Op de 10e dag wordt de stilte verbroken en kan je de ervaringen met anderen en elkaar delen (je mag met elkaar praten, maar nog niet aanraken). Gek is dat je weer moet wennen aan je eigen stem, je buiten adem raakt van het praten en hoofdpijn krijgt van het praten. Tegelijkertijd is het ook ontzettend grappig, je kan nu eindelijk uitvinden wie die vieze scheten liet en wie aan het praten was in zijn slaap (`Kunnen jullie allemaal even hier tekenen graag!?`).

Kortom, een heftige, intense uitdaging die zeker de moeite waard is om eens met jezelf aan te gaan!

Boerderijleven Mineiro-style

Na de meditatiecursus zijn we 5 dagen te gast op de boerderij van Cacilde en Gloria, de ouders van een Braziliaanse vriend. Cacilde is een self-made man, boer, huisjesmelker, levensgenieter en filosoof. Kijk, daar heb je ´m:

Gloria is een liefdevolle moeder, tuinier, salonkoningin en boven alles een dame(tje). Op dit surrogaatfamilieportret komt ze goed tot haar recht:

Op de boerderie hebben we het boerenleven van Minas Gerais geleefd, een staat met een lange historie van goudmijnen en boerderie`n. Een zeer ontspannen volk: ´Mineiro não tem pressa!´ (Een Mineiro ként geen haast!). In de boomgaard leren we alle rare en minder rare vruchten kennen (´Dit is toch gewoon een citroen?`) en merken we op dat Cacilde naar eigen zeggen van vrij veel boerderijproducten de allerbeste in Brazilie/de wereld heeft. Toekans in de bomen, enorme vlinders, en Gloria´s trots – de bloementuin. Lekker plekkie!

De hoofdactiviteit is paardrijden. Cowboyhoed, cowboylaarzen, cowboyattitude, heerlijk urenlang over de velden hobbelen en de koeien pesten. Want dit is wel anders dan een Nederlandse stapelstal: 350 koeien verspreid over een enorm heuvelgebied.

Het boerenleven hier is vooral ontspannen, alles groeit en bloeit vanzelf. Het zijn fijne dagen, met teveel eten, grappige Engels/Portugeese gesprekken en vooral veel kaas!